“Even een Lombaers-je doen”

Aan de steevast gezellige toog van mejuffrouw P. werd op die bewuste woensdagavond, nog amper november begroet, in uiterst schampere bespiegelingen gesproken over dat Peter het tegen Jaap nu toch wel heel, heel erg bont had gemaakt en dat dit toch echt niet zonder vreselijke gevolgen kon blijven. En toegegeven, nog voor de 15e zet te hebben voltooid een kwaliteit en 3 pionnen achter, een damevleugel zonder toekomst en een dreigende aanval vol op de kaken in het vooruitzicht, het zag er allemaal uiterst somber uit. We hebben Jaap sinds die bewuste novemberavond niet meer op de club mogen verwelkomen want dat Peter de partij vlot naar zich toe wist te trekken spreekt an sich. Peter had dit alles uiteraard thuis al op het bord gekregen, het zal me niet verbazen als de analyse tot een zet voor opgave van Jaap thuis was uitgeplozen. Het kenmerkt het echte grote talent; het brein laten spreken in plaats van de door alcohol en tabak vergiftigde tong.

En deze Peter heeft sedertdien een aardige serie neergezet en gaat met nog 1 ronde voor de winterstop te gaan als leider de winterstop in. Toegegeven, Niels leek los van de rest van het veld maar een nederlaag gisteren tegen Lars Ootes deed de boel weer dichter tegen elkaar aanschuren, dat wil zeggen, drie man op 2 keizerpunten van elkaar, Wim v.d. Fliert volgt dan als nummer 4 op respectabele afstand, weer een tijdje niets en dan de Janssens van deze schaakwereld tijdelijk aangevoerd door Raymond omdat Jan Jaap verstek moest laten gaan wegens drukke carrierepadplanningen.

Het voordeel van de eeuwige jeugd hebben is dat je 1 keer tegen een keiharde nul aanloopt in een variant, thuis de boel uitzoekt, al dan niet met enige steun van de opvolger van de schaakmachine van Maezel, en het nooit meer vergeet. Zo niet Wim en Bert die gisteren in de voorbabbel spraken van confrontatie nummer 128 en waarbij dit keer Bert het onderspit moest delven in een stelling die vast wel eerder was gespeeld door beide heren al dan niet met verwisselde kleuren. Er zal vast een aardig logaritme te bedenken zijn bij de enen en nullen die beide heren tegen elkaar hebben afgewisseld, feit is dat beide kampioenen (beiden eenmalig) er met hun verschillende speelstijlen er een leuk schouwspel voor de neutrale schaakliefhebber voor weten te maken.

Door de nederlaag van Niels is schrijver dezes naar plek 2 opgeschoven al maak ik mij over het restant van deze competitie geen enkele illusie; schaakklok en bord worden in het nieuwe jaar ingewisseld voor het ritme van (semi) volgescheten luiers verschonen opgefleurd met doorwaakte nachten.

Wim en Raymond wisten het hoge scoringstempo van de eerste maanden niet vol te houden en staan op enige afstand 4 en 5 waardoor het er toch sterk op lijkt dat Peter en Niels voorlopig de dienst (gaan) blijven uitmaken. En kijken we nog lager op de ranglijst dan citeer ik graag mijn oma zaliger die tijdens haar wekelijkse bingo-avondje steevast sprak van “zaalvulling en nog nooit een prijs van betekenis gewonnen”.

Rest mij u te vertellen dat ons 4e gisteren de gevarenzone heeft verlaten (6.5 overwinning op Zeist 1) en dat er weer een nieuw biertje van de maand is waarbij ik u middels een kleine doch oprechte waarschuwing een fraai stukje vergeten proza wil voorschotelen;

“Schrok het spul niet te schielijk naar binnen want het is net als met de hazelnoottaart van Jan en Ilse, zoet in de mond maar zwaar om uit te poepen”, aldus JH Donner over zijn 50e verjaardagskado van toen nog schaakHollywoodkoppel Jan T. en Ilse T.

Alvast een gezegende kerst en kijkt u toch vooral uit met illegaal vuurwerk en witte heroine!